پندارم توئی

پندارم توئی
بس کہ در جان فگار و چشم بیدارم توئی
ہرکہ پیدا می شود از دور پندارم توئی
آنکہ جان می بازد و سردر نمی آرد منم
وآنکہ خون می ریزد و سر برنمی آرم توئی
گر تلف شد جان چہ باک این بس کہ جانانِ منی
ور ز کف شد دل چہ غم این بس کہ دلدارم توئی
گرچہ صد خواری رسد ہر دم زدست غم مرا
من چہ غم دارم عزیز من کہ غمخوارم توئی
روز را دریوزۂ نور از شب تار منست
تابآن روی چومہ شمع شب تارم توئی
با کہ گویم درد خود یا رب درین شبہائے غم
آگہ از صبر کم و اندوہ بسیارم توئی
گرچہ نستانی بہیچم برسر بازار وصل
خود فروشی بین کہ میگویم خریدارم توئی
گفتۂ یار توام جامی مجو بارِ دگر
من بسی بی یار خواہم بود اگر یارم توئی

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*