محملِ رحلت ببند ای سارباں کز شوقِ یار

محملِ رحلت ببند ای سارباں کز شوقِ یار
میکشد ہردم برویم قطرہ ہای خون قطار
زود تر آہنگ رہ کن کآرزوی او مرا
برد است از سینہ صبر از دیدہ خواب از دل قرار
قطعِ ایں وادی بترک اختیار خود تواں
می نہم در قبضۂ حکمت زمامِ اختیار
اشترِ مستم کہ بے خود می روم در راہِ او
نیست دربینی مرا جز رشتۂ مہرش مہار
ہر نشانِ پا کہ می بینم زناقہ در رہش
مینماید چہرۂ مقصود را آئینہ دار
محمل امشب دیر می جنبد حدے آغاز کن
بے نوایاں را نوائے دیگر از نو ساز کن
یک طرف بانگِ حدی یک جانبِ آواز دراے
از گراں جانی بود آں را کہ ماند دل بجای
ناقہ چوں ذکرِ حبیب و منزلِ او بشنود
گرچہ باشد در گرانی کوہ گردد باد پای
لیلیٰ اندر بی چوگل بکشاد گوئی پیرہن
کز نسیم بخدمتی آید شمیمِ جانفزای
دایہ آں دارم کہ بینم نجد را ماوای خویش
گرنیابم دایہ خود وای من صد بار وای
نجد میگویم وزاں قصدم زمیں یثربست
کافتابِ جود و خورشیدِ کرم را مغربست
برکنارِ دجلہ ام افتادہ دور ازخان و مان
وز دو دیدہ دجلۂ خون درکنارِ من رواں
پا بُردن کی کردمی برخاک بغداد از رکاب
گر نہ پیچیدی ہواے یثربم آں سوعنان
چنداں یثرب کہ تایکدم کنم آں جا وطن
عمر ہا ترک اقامت از وطن کردن تواں
خواب گاہِ حضرتے آمد کہ کز بودی بہ فرض
مرقد پاکش چو مہرعیسی اندر آسماں
فرض بودی برہمہ بہرِ زیارت کردنش
صرف کردن عمر را در جستجوی نردباں
مرقد او در زمین پیدا’ زہی حرماں کہ من
پا زِ سر نا کردہ بہ نشینم زطوقش یکزمان
کی بود یارب دل از فکر دو عالم کردہ صاف
گرد آں خرم حرم گویم خروشاں در طواف

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*