مائیم کہ چون لالۂ صحرای مدینہ

مائیم کہ چون لالۂ صحرای مدینہ
داریم بدل داغ تمنای مدینہ
سودای بہشت از سر دانا برد ولیک
ممکن نبود رفتن سودای مدینہ
ہرگز بتماشای بہشتت نکشد دل
گرچشم گشای بتما شای مدینہ
بگشای چوگل گوش کہ ازوحی امیست
گلبانگ زنان مرغ خوش آوای مدینہ
مرغان اولی اجنحہ رانیست نشیمن
جز کنگوہ شور فلک سای مدینہ
نبود گہری در صدف بحر ارادت
پاکیزہ تر از گوھر یکتای مدینہ
حلوای نباتیست ز مصر آمدہ خرماش
بی زحمت دود آمدہ حلوای مدینہ
خرما چو خوری دانہ ہمی بوس کہ باشد
تسبیح ملک دانۂ خرمائی مدینہ
دیدہ است مدینہ بمثل شخصی جہانرا
چون مردم دیدہ ہمہ ابنای مدینہ
پاکیزہ ز سرکن ز مدینہ طلب دین
گر سر ہمہ دین آمدہ تا پای مدینہ
شد جامی کسی خاک مدینہ کہ نشاید
جز قمۂ عرش از شرفش جای مدینہ
مرغی ازلی لحن کہ از زمزمۂ اوست
در رقصِ ابد صخرۂ صمای مدینہ
کالای مدینہ چو بود خاک رہ او
ملک دوجہان قیمت کالای مدینہ
باخاک مدینہ شدہ در زوجودش
عقل کل وغواصی دریای مدینہ
تایافتہ حضرت زنمِ چشمۂ جودش
نزہت گر خضر آمدہ خضرای مدینہ
سقف حرم اوست بصد مشعلۂ نور
این گنبد فیروزہ ببالای مدینہ
آفاق ہمہ منتظر مقدم اویند
و او پردگی مہد معلای مدینہ
ہرچند کہ در خاک خراسان شدہ محبوس
جامی کہ بود عاشق و شیدای مدینہ

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*