سخنِ من

سخنِ من
من آن نیم کہ زبان را بہرزہ آلایم
بمدح و ذم کسان نوک خامہ فرسایم
حدیثِ سفلہ خزف عقد گوھرست سخن
زھی شبہ کہ من این را بآن بیارایم
بژاژ خایم از دست رفت مایۂ عمر
کنون ز حسرت آن پشت دست می خایم
ز شعر شعر کزین پیش یافتم امروز
جز آبِ دیدہ و خونِ جگر نپالایم
فضای ملکِ سخن گرچہ قاف تا قافست
ز فکرِ قافیہ ہر لحظہ تنگ می آیم
سخن چو باد و من فاعلات و مفعولات
ذراع کردہ شب و روز باد پیمایم
سحر بناطقہ گفتم کہ ای برغم حسود
بکار گاہ سخن کشتہ کار فرمایم
کشم ز طبع سخن سنج رنج رخصت دہر
کہ سر بجیب خموشی کشم بیاسایم
جواب داد کہ جامی تو گنج اسراری
روا مدار کزین گنج قفل نگشایم

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*