حبذا پیرِ مغاں کز فیضِ جامِ پاک او

حبذا پیرِ مغاں کز فیضِ جامِ پاک او
خاک را باشد نصیب ایجانِ پاکاں خاکِ او
گرچہ رُخش ہمتش جولان بُرون زیں عرصہ داشت
خویش را بستم بصد سالوس برفتراکِ او
باغبانِ روضہ قدرِ بادہ گربہ شناختے
برکنارِ چشمۂ کوثر نشاندے تاکِ او
رفتم آں خاکِ دراز مثرگان پیٔ تسکینِ شوق
آتشِ من تیز ترگشت از خس و خاشاکِ او
باخرد راز دہانش گرچہ آرم درمیاں
قاصراست از فہم ایں سرِ نہاں ادراک او
چند لاف چستی و چالاکی اے سروِ چمن
نیست چست ایں جامہ جز بر قامتِ چالاک او
دامن جامی ز دست عشق صد جا چاک شد
می ندارد عشق دست از دامنِ صد چاکِ او

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*